Het water is koud! Mijn ballen trekken zich spontaan terug onder mijn oksels terwijl het water tot boven mijn navel stijgt. Op blote voeten en alleen in onderbroek en jas een rivier oversteken is natuurlijk ook niet echt aan te raden, maar het scheelt ons een volledige dag omlopen. De kleur van het water is vuilbruin van de vele sedimenten die het gletsjerwater met zich mee voert. Ik moet nog een meter of 30 naar de overkant maar kan niet zien hoe diep het voor me is. De sterke wind stuwt het water op tegen de stroomrichting in zodat een chaotisch patroon ontstaat aan de oppervlakte. Wervelingen verraden ondiepere stukken en ik probeer die op te zoeken maar de modderige ondergrond maakt dat ik weg blijf zakken in het slik.
De oversteek van de Sassenelva op Nordenskioldland was door ons al dagen voorzien en ik heb me al de hele dag lopen opladen. De adrenaline houdt mijn lijf warm en ik vecht me vastberaden een weg door de rivier naar de overkant met mijn rugzak op de rug. Omdat ik alles in waterdichte zakken heb verpakt begint de tas te drijven op mijn rug. Ik kan nog nauwelijks de bodem raken met de voeten en zwem als een hondje naar de overkant.
Ik ben een delta van bijna 500 meter modder en ijskoud water overgestoken in mijn onderbroek en op blote voeten en juich het uit als ik de overkant bereik. Mijn tochtpartner Kevin is wat korter en loopt achter me met het geweer op zijn rug. Dat mag absoluut niet nat worden dus ben ik voorgegaan om de weg te zoeken. Hij zakt tot de kin in het water en ik zie hem spartelen. Even overweeg ik het water in te springen en hem te helpen maar vastberaden werkt hij zich een weg naar de overkant. We redden het!!
We hebben er samen een ruime twee weken opzitten waarin we zo'n 200 kilometer over het centrale deel van West-Spitsbergen hebben gewandeld. Twee cirkels van 100 kilometer elk beginnend en eindigend in Longyearbyen. Veel uren lopen door de enorme oervalleien die door gletsjers en hun rivieren zijn gevormd. Tientallen rendieren die verbaasd naar ons kijken. Ieder meer dan twintig kilo's op de rug, hoofdzakelijk eten en beveiliging tegen de ijsberen. Steile beklimmingen uit rivierdalen over wanden van losse gravel en ijs. Koude nachten met weinig anders om ons te verwarmen dan het dons in onze slaapzak. Grijze luchten en weinig zon, maar gelukkig ook geen regen.
Hoewel de kans bestond zijn we uiteindelijk geen ijsbeer tegengekomen. Die horen ook meer oostelijk en noordelijk voor te komen maar verdwaalde jonge exemplaren zijn gesignaleerd en vorig jaar nog is iemand zijn tent uitgesleurd door een beer en net boven Longyearbyen staat een monument voor een meisje dat een aantal jaar geleden op die plek werd gedood door een beer. Wij dragen een oud Mauser grendelgeweer, waar de vorige eigenaren hun merk op hebben achtergelaten: een adelaar met hakenkruis. Oud maar betrouwbaar en krachtig. We oefenen er slechts mee en hebben de jachtmunitie nooit gebruikt. Daarnaast een signaalpistool en een set mijntjes met struikeldraad die we rondom de tent opzetten 's avonds. Mocht er iemand of iets bij de tent willen komen dan ontploft er hopelijk een mijntje met een flits en een knal. Hoewel we lang twijfelen of de opstelling uberhaupt wel werkt worden we de laatste ochtend gewekt met een flits en een knal. Een rendier liep tegen de draad en trok de pin uit de mijn.Uit de tent gekomen staat het dier tien meter verderop te herkauwen en kijkt ons onschuldig aan. We halen opgelucht adem, ruimen de tent op en lopen na 16 nachten kamperen Longyearbyen weer binnen.
1 reacties:
Spannend verhaal!
Een reactie plaatsen